Yalnızsın…

Bir ışıkların dağlara güldüğünü
Bir bulutların seyre döküldüğünü
Görürsün hasretiyle sabah ezgilerinin
Bir gözlerin ufka dalar pek derin

öter, uçuşur yeşil dallara konar
Umutlar yaprak yaprak alevlenir de yanar

Son sesleri dökülür dudaklardan
ınsanlar gölge gibi çekilir sokaklardan

okşamaktayken anne gibi tenini
Gecenin kolları sessizce yakalar

gözlerinin dolup boşaldığını
yalnızlığı ve yalnız kaldığını…

Genç

Bu yazı Şiirler kategorisine gönderilmiş ve , , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir