Abdullah Özdoğan – Bilseydim Büyümezdim

Acı veriyor bugünü yaşamak, büyümezdim.
Vefa var, sadakat gerçek ve aşk müspet sanırdım
Kapılarımı her çalana açardım da, her kapıyı utanmadan ben çalardım.
Tek başıma kaldım bu koca denizde, tek kürekli bir sandalda.
İşte bir zamanlar ben böyleydim.
Büyüdüm, öğrendim. Böyle değilmiş.
büyümezdim, çünkü büyümesem bilmezdim.

Aşk denen şeyin nasıl olduğunu gördüm.
Namusun yok olduğunu, vefanın hiç olduğunu, ihanetin piç olduğunu bildim.
büyümezdim, çünkü büyümesem bilmezdim.
Çünkü ben küçükken hiç denizinde yüzmezdim.
büyümezdim, çünkü büyümesem oralarda gezmezdim.

Dost denenin cellat olduğunu, güneşin mum ışığında solduğunu gördüm.
Elinde kalbi, cebinde namusu, aklında sus pusu gördüm.
Aşkını paraya tahvil edenleri, onurunu mezara gömenleri gördüm.
Keşke görmez olaydım, çocuk kalaydım.
büyümezdim, çünkü büyümesem bilmezdim.

Beni nasıl kandırdıklarını gördüm, beni nasıl inandırdıklarını.
Sadece gerçek benimmiş, en iyi onu gördüm.
Göze kalem çeken acılar, akla zincir vuran yaralar gördüm
Varlığını satan yoksullar, yokluğunu satan zenginler gördüm
Keşke görmeseydim.
büyümezdim, çünkü büyümesem görmezdim.

Sabır emlakçılarını, şakşakçılarını gördüm.
Arkadaşını sevenlerden daha makbul, sevgisini satanları gördüm.
‘Bizler’ ve ‘sizler’ diye bizi bölenlerin aslında ‘onlar’ olduklarını gördüm.
Şikayete hakkım yok, sustum, tam ortasında durdum
Yaşamak haram oldu, nefes alırken öldüm.
büyümezdim, çünkü büyümesem ölmezdim.

Bu yazı Şarkı Sözü kategorisine gönderilmiş ve , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.