Demedin Demedim İşte…

Gelebilirdin, arayıp sorabilirdin ve bir kere nasılsın diyebilirdin, demedin…
Yollarım uzun, yollarım başka başka topraklar
ve benim halim uzun hava, bozlak türküler kadar kederli…
Yanımda kalsaydın, benimle olsaydın,
en azından iki kere arasaydın
ve sadece “özledim” deseydin yeterdi.
Demedin…
Başımı alıp diyar diyar gezmekteyim,
her biraz daha ölmekteyim.
An gelir ararsınlara kurduğum kalbim
daha ne kadar dayanır bu kahreden özlemine bilemiyorum.
Beni bana bırakıp giderken ısrar edebilirdin
“gitmeyim” diye ve son kez ve hatta birçok kez sarılabilir
“gitme” diyebilirdin.
Demedin…
beni unutup sen olmuşken,
sen kesip attığın tırnağının ucu kadar bile kıymet vermedin sevgime.
Sonra da hiçbir şey yaşanmamışçasına
kere bile merak etmedin,
gelmedin, ne haldeyim diye endişelenmedin,
hiçbir yerde beklemedin, sevmedin,
örneğin “çok özledim gel” diyebilirdin.
Demedin…
Ve şimdi bana ne çok acı çektiğini,
özlediğini, deliler gibi sevdiğini söylüyorsun.
Döndüm “dön” diyorsun,
geldim “gel” diyorsun,
buradayım sar sarmala,
yeniden sev diyorsun…
Kabul edebilirdim, etmedim.
Dönebilirdim, dönmedim.
Evet, diyebilirdim, demedim…
sen mi yandın?
sen mi kül oldun?
Ve sen mi sahiden sevdin?
İnanmıyorum…
Evet, elbette inanabilirdim…
İnanmadım ve evet diyebilirdim,
demedim işte…

06.10.2012 – İNCE

Bu yazı Genel, Makale ve Hikaye kategorisine gönderilmiş ve , , , , , , , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.